Sanırım küçük bir hayal bu. Mazur görmeli, hayalleri seviyorum. Orada olabildiğince özgür olabiliyorum. İstediğim rengi kullanabiliyor, istediğim sesleri duyabiliyorum.
Evdeyim, gözlerimi aynadan kaçırıyorum. Kendimi görmediğim sürece ne hissettiğimin önemi yok, saklayabiliyorum. Ta ki kendimle göz göze gelene kadar.
Bir dönem İstanbul’un silueti ülkenin gündem konusu haline gelmişti. Hatırlarsınız, Zeytinburnu’nda sahile dikilen 3 adet gökdelen, şehrin diğer tarafında tarihi yarımadanın arkasında kalıyordu. UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan Ayasofya ve Sultanahmet Cami’sinin tarihi silueti gökdelenler tarafından bozulmuştu. Mahkeme gökdelenlerin tıraşlanması kararını verse de inşaat sahipleri daireleri çoktan Araplara satmıştı bile. Hali hazırda bir gelişme yok, kuleler bitmiş şekilde İstanbul’un yarası olmaya devam ediyor.
-aslındabuyazıbirazcıkeski- -gözdengeçirerekburadaolmasınıistedim- -evetsanırımankarayıözlüyorum- -birazcık-
Binalar bir şehri güzel yapmaya yeter mi? Ya da iki kıtalı bir boğaz? Fazlası gerekmez mi? Belki işin sırrı insanlardadır, ne dersiniz.
Şehir size bir şeyler sunmalı evet, rahat bir ulaşım herkesin kabulüdür. Yeşilin şehirden koparılmaması da büyük etkendir, ama hala bir şeyler eksik kalmıyor mu?
Birebir yaşanmış olaylardan bahsetmek lazım belki de.
Bazı hikayeler hüzünlüdür. Yazmayı bırak aklına getirmeye bile cesaret edemezsin, üzer. Sanırım bu da öyle bir hikaye. Yıllardır içimde kalanları özgür bırakmanın zamanı sanırım geldi. Her zaman olduğu gibi sizin için pek bir şey ifade etmeyen bir hatıra bu, affedin. Geceye özel bir playlist yaptım, yazı bitene kadar dönecek. Bir paket sigaram baş ucumda ve dahası…
Bugün Schumacher’ın oğlunun açıklamalarına denk geldim, henüz 15 yaşında olan oğlunun. Babasının düzelmesinin çok uzun zaman sürebileceğinden bahsediyordu. Kaza haberini ilk duyduğumda yaşadığım şok geldi aklıma, neredeyse 1 yıl oluyor. Bu durum Schumacher’e hiç yakışmıyor, hem de hiç.
Bir koşuşturmacadır ki sormayın, insanlar ne yaptığının ya farkında değil, ya da herkes çıldırmış durumda. Kendimi ayırdığım filan yok. Ben de birinci sıradan olmak üzere dahilim belli ki bu gruba. Büyükşehir denilen kara kutular insanları içine hapsederken diğer yandan doğayı ve yeşili dışlıyor. Koşuşturmaca ile geçen günlerde insanlar yeteri kadar dinlenme ve kendini dinleme fırsatı bulamıyor.
Geçen gün Maçka Parkı’ndan Dolmabahçe’ye doğru yürürken aklımdan neler geçmedi ki. Neyi özlediğimi, neyin eksik olduğunu hatırladım sanki. Hep ertelenen mi yoksa hiç ulaşılamayan mı bilmiyorum. En son ne zaman diye başlayan cümleleri sevmiyorum, bir şeyleri ertelemeyi, bir şeylere ulaşamamanın bahanesi olarak anlaşılıyor. Halbuki çaresi o kadar kolay ki. Sadece dışarı çıkmak.