Filmlerin de mevsimleri vardır. Hüzünlü filmler sonbaharı yansıtır mesela. Sararan yapraklar gibi, yorgun ama direnci yüksek. Unutursam Fısılda da böyle bir film. Hüzünlü, kırılgan ve naif. Seyretmeye kıyamıyorsunuz. Hikayenin doğallığı, sadeliği ve naifliği film boyunca tebessümü eksik ettirmiyor yüzünüzden.
Çağan Irmak gerçekten sinemamızın değerli isimlerinden biri. Babam ve Oğlum ile Dedemin İnsanları gibi iki harika film milyonları hüzne boğmuştu. Ayrıca Issız Adam ile Türk sinemasında yeni bir akım yarattı. Sonrasında çekilen benzer temalı filmlere öncülük ettiğini bile söyleyebiliriz. Unutursam Fısılda ile 1970’lere dönüyoruz bu sefer. Böyle filmleri izlemeyi seviyorum. Çoğalmasını ve kalitesinin artmasını diliyorum.
Ekim ayının sonlarında vizyona giren filmi ancak izleyebilmenin hüznünü yaşıyorum. İş, güç, tez, evi toplama derken neredeyse 2 haftadır denk getirip gidemiyordum. Nihayet bugün ilk fırsatta izleyebildim. Hüzünlü bir film dedim ama aynı zamanda insanı mutlu eden bir yönü var. İzlerken filmin samimiyetine bağlanıyorsunuz. Göz yaşından ziyade tebessümle geçiyor film.