Bir dönem İstanbul’un silueti ülkenin gündem konusu haline gelmişti. Hatırlarsınız, Zeytinburnu’nda sahile dikilen 3 adet gökdelen, şehrin diğer tarafında tarihi yarımadanın arkasında kalıyordu. UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan Ayasofya ve Sultanahmet Cami’sinin tarihi silueti gökdelenler tarafından bozulmuştu. Mahkeme gökdelenlerin tıraşlanması kararını verse de inşaat sahipleri daireleri çoktan Araplara satmıştı bile. Hali hazırda bir gelişme yok, kuleler bitmiş şekilde İstanbul’un yarası olmaya devam ediyor.
Yazar: Selçuk Korkmaz
-
karışık kaset’e dair birkaç şey
Halbuki bugüne dair ne güzel planlarım vardı. Sabah uyanacak, gün boyu tezimle ilgilenecek ve artık sonuna getirecektim. Ama nedense içime düşen Ayvalık Tostu özlemi buna engel oldu, evet Ayvalık Tostu. İnanır mısınız kaç gündür rüyama giriyor. Yiyemedim bir türlü, gece sipariş verecek açık bir yer bulamanın hüznüyle gözüme uyku girmedi resmen. Sabah kalktım, kahvaltı için söyleyecektim ki yeter bu üşengeçlik diyerek kendimi Şişli Cami’sinin karşısındaki tostçuma attım. Tostumu yiyip beklemeye geçtim fakat gelen giden olmadı. Güne devam etmeye karar verdim. Karışık Kaset vizyona gireli az zaman oluyor, aklımdaydı, hazır dışarı çıkmışken izleyeyim istedim, izledim.
-
nezaketsiz ve kaba şehrin insanları
-aslındabuyazıbirazcıkeski- -gözdengeçirerekburadaolmasınıistedim- -evetsanırımankarayıözlüyorum- -birazcık-
Binalar bir şehri güzel yapmaya yeter mi? Ya da iki kıtalı bir boğaz? Fazlası gerekmez mi? Belki işin sırrı insanlardadır, ne dersiniz.
Şehir size bir şeyler sunmalı evet, rahat bir ulaşım herkesin kabulüdür. Yeşilin şehirden koparılmaması da büyük etkendir, ama hala bir şeyler eksik kalmıyor mu?
Birebir yaşanmış olaylardan bahsetmek lazım belki de.
-
unutursam fısılda
Filmlerin de mevsimleri vardır. Hüzünlü filmler sonbaharı yansıtır mesela. Sararan yapraklar gibi, yorgun ama direnci yüksek. Unutursam Fısılda da böyle bir film. Hüzünlü, kırılgan ve naif. Seyretmeye kıyamıyorsunuz. Hikayenin doğallığı, sadeliği ve naifliği film boyunca tebessümü eksik ettirmiyor yüzünüzden.
Çağan Irmak gerçekten sinemamızın değerli isimlerinden biri. Babam ve Oğlum ile Dedemin İnsanları gibi iki harika film milyonları hüzne boğmuştu. Ayrıca Issız Adam ile Türk sinemasında yeni bir akım yarattı. Sonrasında çekilen benzer temalı filmlere öncülük ettiğini bile söyleyebiliriz. Unutursam Fısılda ile 1970’lere dönüyoruz bu sefer. Böyle filmleri izlemeyi seviyorum. Çoğalmasını ve kalitesinin artmasını diliyorum.
Ekim ayının sonlarında vizyona giren filmi ancak izleyebilmenin hüznünü yaşıyorum. İş, güç, tez, evi toplama derken neredeyse 2 haftadır denk getirip gidemiyordum. Nihayet bugün ilk fırsatta izleyebildim. Hüzünlü bir film dedim ama aynı zamanda insanı mutlu eden bir yönü var. İzlerken filmin samimiyetine bağlanıyorsunuz. Göz yaşından ziyade tebessümle geçiyor film.
-
yüzüklerin efendisi genişletilmiş “ek” versiyon
Malum sonbaharın serin günlerini yaşamaya başladık. Aralık ayı artık çok uzak değil. Bu demek oluyor ki son 15 yıl olduğu gibi Tolkien dünyasının kapıları ardına kadar belki de son kez açılacak. Dile kolay Yüzüklerin Efendisi’nin çekilmeye başladığı zaman doğan çocuklar bugün 18 yaşına giriyor! Hayat ne de hızlı akmıyor mu?
2000’lerin başında Yüzüklerin Efendisi fırtınası süre dururken filmlerle beraber tartışılan en önemli noktalardan birisi de filmlerdeki kopukluklardı. Kimisi küçük hatalarla açıklanabilecek olsa da -mesela Frodo’nun durup durup değişen yara izinin yeri- açıklanamayan birçok büyük nokta vardı. Özellikle Kralın Dönüşü’nde iş ayyuka çıkmıştı. Gandalf’ın Faramir’i kurtarmaya giderken sahne geçişi sonrası asasını kaybetmesi gibi… Sonuçta bu bir asadır, söz konusu Gandalf ise bu hiç hayra alamet değildir. Bir başka örneği de hala açıklanamayan Kara Kapılar’a yürürken kaybolan atlar mesela…